Gdziekolwiek byś był, Cokolwiek byś pił - Witaj w domu dzieciak

Dziennik Generała: Brzeg  _ _-_ _ - 2010 godzina _ _:_ _

   Zgodnie ze sztuką powinienem zacząć od daty i godziny ale nie mam pojęcia kiedy skończę pisać te bzdury. Póki co nie odczuwam potrzeby wyjścia na Głomba, świadomy tego, że wszystkie daty widać jak na dłoni wnoszę, że może kiedyś ktoś to przeczyta podrapie się po głowie i wytknie mi, że przez 'dwa tygodnie' pisałem kilka zdań. Przeczuwam, że głęboko w moich kompetencjach znajdzie się i moc usuwania komentarzy jednak mam misję i nie godzi mi się oszukiwać, co więcej nigdy nie uwierzę żebym zmusił się do przeczytania instrukcji.

   Siedzę więc niczym Kościelny na Zakrystii zaraz po mszy, który świadomy hojności księży, dobrze wie, że w czasie, jaki zejdzie mu na dojechanie do domu świeżutko napompowanym składaczkiem Wielebny ze dwa razy zdąży na dziwki obrócić. Ciekawi go tylko skąd tyle muszek bierze się na masce księdzowego Mietka podczas gdy na kierownicy arcydzieła firmy Romet ciężko się chociaż jednej doszukać – biedny ksiądz – myślał tak aż do momentu, w którym dowiedział się komu przyjdzie zmywać te muszki – czyżby właśnie życie zaczęło być sprawiedliwe.

   Życie nigdy nie zamierzało być sprawiedliwe i tak długo jak żyje nikt nigdy nie próbował mnie za to przeprosić. Ktoś ‘mądry’ kiedyś powiedział, że gdyby wiedział jaki gnój go tu czeka to by z tego brzucha nie wychodził. Gdyby nie drobny szczegół, że to skąd człowiek wychodzi ciężko brzuchem nazwać to pewnie sam bym się zastanowił.

   Pisanie to jedno z większych dobrodziejstw, które dała nam cywilizacja, pozwala się odprężyć i zapomnieć o problemach. Dam nobla temu, kto jako pierwszy nauczy sraczkę pisać – pisząc dałem radę o niej zapomnieć ale nie ona o mnie więc muszę kończyć. A taką miałem misję

Dla Grubasa

Sunday morninG

Wrocławskie Zoo - Wojna na dzioby i spojżeniA

Taki mądry kraj, nad Wisłą płacisz dwie dychy za wstęp (jakieś 4 x tyle co rok temu) i dziwisz się, że zwierzęta dalej nie są szczęśliwe.

Różnica pokoleń

Orangutyński Szał czyli jak powstały sporty ekstremalne

"Orangutyński szał" to wbrew pozorom wyjątkowe zjawisko, które nie chce się kojarzyć z niczym innym niż picie alkoholu. Te dwa piękne słowa nie brzmią dobrze osobno - tylko razem mają moc,  pobudzają wyobraźnie i dają całkiem wyraźny obraz tego jak bardzo pijany byłem gdy wypowiedziałem je po raz pierwszy. Inspiracją był jak zwykle człowiek - taka nowoczesna małpa, zagrożona wyginięciem, 'geniusz' napędzany lenistwem , który w jednej połowie jest dzieckiem swoich rodziców a w drugiej tego co jada, jak chce się zbliżyć do natury to pryska się środkiem na komary żeby to zbliżenie (podobnie jak seks) nie niosło konsekwencji.

   Człowiek to mozaika ulepiona z paradoksów. Najbardziej podoba mi, jak twierdzi, że ma przewagę nad zwierzętami - siedziałem w zakładowej kantynie, jadłem obiad, który po chwili zastanowienia  wybrałem z niewielkiej listy zwanej menu. Spoglądałem na zewnątrz przez grubą szybę jednego z wielu nie dających się otworzyć okien i wszystko było dobrze dopóki szary i kompletnie pozbawiony empatii Wróbelek nie pojawił się za oknem. Bez wątpienia miał już fajrant i przyleciał się tylko ze mnie pośmiać. Na mich oczach wypluskał się w maleńkiej kałuży, otrzepał piórka i popatrzył na mnie tak jakby wiedział, że nie wolno mi w pracy przeglądać portali społecznościowych. Pomyślałem, żeby mu nakopać do dupy po pracy ale nie zdążyłem się z nim ustawić zanim odleciał. Uff jedyne cztery godziny później mi też wolno było sobie odlecieć.

 

    Ciężkie życie człowieka to nic tylko paradoksalne powiązania: w teorii myśleniem ułatwiamy sobie życie, więc zanim coś zrobimy to przynajmniej w teorii pomyślimy jak? po co? kiedy? za ile? - aż zrobimy, albo nie. Gorzej jest kiedy człowiek nie ma co robić i myśli na darmo. Prędzej czy później (na szczęście ja już mam to za sobą) poszuka sensu życia i jak jest bystry to szybko znajdzie sobie coś do roboty żeby już nie myśleć na darmo, jak jest tępy co też się zdarza to paradoksalnie znajdzie sobie jakąś odpowiedź.

   Teraz, kiedy dzięki mojej teorii myślenie samo dla siebie straciło sens podupadła nasza przewaga nad światem i to chyba z tego śmiał się Wróbelek. Logika podpowiada nic innego jak wyciągnąć z lamusa zakurzoną maczugę po przodkach i być gotowym, że lada dzień Wróbelek wygada się przed resztą i przyjdzie nam wrócić tam skąd przyszliśmy.

   Najwyraźniej jednak logika nie jest w stylu Wystrojonej Małpy. Myśli więc dalej i udaje, że nie ma konsekwencji aż tu któregoś pięknego dnia staje naprzeciw siebie para młodych (nie zawsze prawda) przedstawicieli tego samego gatunku - On ma gest i daje jej biżuterie za co uradowana Ona postanawia się odwdzięczyć i tego właśnie dnia czy już wieczoru pozwala mu się nachlać do nieprzytomności wraz z rodziną i przyjaciółmi. Dwa dni później wraz z powrotem stanu trzeźwego Młodej automatycznie zmienia się gust i zamiast z pierścionka 'cieszy' się z miotły. W tym samym czasie w podobnych okolicznościach Młodemu zmienia się pogląd na świat - dorasta i już wie, że pomimo tego, że było za darmo to nie było warto pić  - istnieje bowiem taki kac który nigdy nie przechodzi - małżeństwo. 

    Małżeństwo to tylko jeden z wielu sportów ekstremalnych, które wymyślił człowiek, a to właśnie na sportach ekstremalnych próbowałem się skupić od ponad godziny tylko nie wiedziałem jak zacząć. 

'Brawurowa jazda samochodem Cinquecento' 

Od Autora:

W pierwotnym założeniu chciałem się tylko podzielić kolekcją zdjęć swojego autorstwa przedstawiających sporty i głupotę ekstremalną. A wyszło jak widać :)

Prości ludzie "Prostej pracy"

  Akcja fotoreportażu toczy się w Brzegu, niespełna 40 tysięcznym pseudo-spokojnym (czyt. nudnym) miasteczku położonym dokładnie w połowie drogi z Wrocławia do Opola. Takie właśnie położenie podzieliło miasto pomiędzy ludzi dojeżdżających do pracy zarówno do Stolicy Opolszczyzny jak i Dolnego Śląska. Mieszka tu też niewielka grupka pracujących na miejscu. Brzeg to chyba najlepsze miejsce na Świecie, w którym oprócz kilku zrujnowanych parków nie ma czego oglądać. Nie męczy, nie zachwyca, nie odrzuca a jednak w dziwny sposób przyciąga i łatwo nie daje o sobie zapomnieć.

   Areną zmagań naszych bohaterów jest przebudowywany fragment najstarszej w Polsce linii kolejowej - E 30, a sami bohaterowie to robotnicy budowlani, którzy przyjechali tutaj w delegację.

   Dla jednego z robotników - 60 letniego Andrzeja każdy dzień spędzony poza domem zaczyna się już o godzinie 3 nad ranem. Wtedy to sięga po pierwszego papierosa a resztkę czasu jaki pozostał mu do początku 10godzinnej zmiany postanawia spędzić na kuchennym taborecie. Wydaje się to dziwne bowiem w przypadku człowieka, który od prawie 30 lat pracuje w delegacji ciężko uwierzyć w problemy związane z wyspaniem się na nie swoim łóżku. Co więc nie pozwala mu dospać do rana? Diagnoza nie może być precyzyjna bo nikt nie nadał jeszcze łacińskiej nazwy tej śmiertelnej chorobie. Umiera się na nią dopiero w momencie, kiedy człowiek przyzna się, że jest chory. Na szczęście daleko mu do tego. Ręce pełne pulsujących żył, które zadomowiły się tam na dobre, zniszczona ciężką pracą twarz, porysowane, grube okulary, zza których wygląda obojętnie para matowych, nie wyraźnych  oczu - to cały Andrzej, zmęczony ale zbyt dumny by powiedzieć, że nie ma już siły.

   W momencie, kiedy Andrzej dogasza swojego trzeciego papierosa budzi się reszta. Nikomu się nie spieszy, czasu jest aż nadto, żeby przemyć twarz, ubrać się i wsiąść bezładu do służbowego busa, który po drodze na zaplecze budowy zatrzyma się jeszcze przy sklepie spożywczym. Starannie uwędzone w papierosowym dymie śniadanie je się w blaszanym kontenerze szatni, gdzie mocno posłodzona herbata musi zastąpić piwo z powodzeniem popijane na innych budowach. W tej ekipie każdy już swoje wypił, a ci, którym organizm jeszcze pozwala na łyk alkoholu muszą poczekać do fajrantu.

 Andrzej pracujący przy rozbiórce resztek instalacji w likwidowanym przejściu podziemnym,gdzie iskry z cięcia konstrukcji i promienie słońca na przemian oświetlają betonowy tunel.

   7 rano to czas podpisania listy BHP i przydzielenia zadań. Zespół złożony z cieśli, murarzy,  spawaczy i monterów nawierzchni kolejowych dzieli się na grupy, niestety nie według własnych upodobań ale wykonywanych zawodów. Każdy po cichu liczy, że nie przyjdzie mu robić z Dziubkiem, najmłodszym i niekoniecznie najbystrzejszym w ekipie, praca z nim to sprawdzian cierpliwości i tolerancji, jego wybujała wyobraźnie przechodzi wszystko, a nie stworzone historie (około 5 wersji każda) męczą znacznie bardziej niż powierzone zadanie. Dziubek zawsze miał szczęście, jak dostawał w łeb na dyskotece to co najmniej od 15 osób naraz a wychodził z tego co najwyżej z jednym podbitym okiem.

   Teren budowy składa się z 14 zróżnicowanych obiektów (5 wiaduktów, 3 przejścia pod torem  i  6 przepustów) rozrzuconych na 6 kilometrowym odcinku magistrali kolejowej. Jest więc w czym wybierać. Właśnie tutaj dostrzegłem paradoks 'zwykłego robola', który zna się tylko na swojej 'prostej' robocie. Nie  sposób wymienić nawet połowy czynności, które widziałem na tej budowie - od podstawowych prac konserwatorskich, murarskich, torowych po żmudne izolacje i skomplikowane zbrojenia konstrukcyjne.

   Pracuje się tu w przeplatanych cyklach zjazdowych  - od poniedziałku aż do czwartku następnego tygodnia, średnio po dziesięć godzin dziennie (wyjątkiem są niedziele 8h i dni zjazdowe około 6h).  Nawet doświadczeni pracownicy mają dość już w piątek, kiedy to przeciętny 'Kowalski' podświadomie przekłada co tylko się da na poniedziałek,  na  remontowanym peronie pojawiają się studenci wracający na weekend do domów, a im zostaje jeszcze 6 dni pracy. Atmosfera poprawia się dopiero w niedzielę, mniej godzin do przepracowania a i termin powrotu do domu robi się coraz bardziej namacalny. W niedzielę czas inaczej płynie, wydaje się jakby nikt nie chciał zakłócać specyfiki tego dnia, nawet  praca jest lżejsza.

   Ta budowa to barwne mrowisko, budzone o poranku rykiem ciężkich maszyn, zlepek charakterów, osobowości i dziwactw. Przez chmury kurzu przebijają się niewyraźne kontury ludzi, którzy w brew pozorom nie są tacy sami, nie zaryzykuje nawet stwierdzenia, że są podobni.