Recent news from the pasT

sobota, 5 marca 2011

Bezosobowa stolica bezguściA

Pociąg, trzy pociągi metra, kolejny pociąg, pięć minut spacerkiem z górki, dwóch sympatycznych hindusów, w końcu taksówka i jestem w hotelu. Czuję się jak baba bo nie potrafię zdecydować czy słowo zachwyt czy rozczarowanie precyzyjniej opisze pierwsze wrażenie jakie wywarł na mnie Londyn. Mimo wszystko jest dużo poniżej oczekiwań, głównie dlatego, że średnio widzę sens tego przedsięwzięcia. Rzekomo największe miasto w Europie a nie udało mi się zgubić i podejrzewam, że nie jest to tylko mój problem

Domyślam się, że inwestorem był Anglik co budował dla Anglika i gdyby nie inny tym razem już głupi Anglik który wpuścił na wyspy rzesze ‘pracowitych’ obcokrajowców na pewno bym zabłądził. Ktoś kto mieszka tu całe życie raczej nie zadaje głupich pytań bo zna drogę, gorzej z przyjezdnymi co oprócz drogi nie znają również języka. Wówczas do rozmowy dodatkowo trzeba użyć rąk i wyobraźni co najwyraźniej nie jest po myśli amatorów cukru pod przykrywką czekolady. Na szczęście sieć komunikacji jest tak przejrzysta i logicznie opisana, że nie trzeba pytać o drogę i było by miło z ich strony gdyby nie fakt, że ogarnęli ten bałagan tylko po to, żeby z nami nie gadać. Nie prościej i taniej było by zamknąć tą przeklętą granicę?

Muszę być zmęczony i marudzę bo przecież tyle milionów ludzi zachwycających się tym miastem po prostu nie może się mylić. Dobrze, że pada bo inaczej miałbym żal, że te tłumy zasłaniają mi widoki. Z dwojga złego wolę to ich ciepłe piwo bez gazu niż szwędaczkę pod prąd na złość niepotrafiącej się określić ławicy. Co oni się tak uwzięli na tą lewą stronę?

Zostawmy więc Londyn bo mam już wystarczająco wrogów.

Podoba mi się Birmingham, jest 8 rano i jakieś 100 razy mniej ludzi niż w Londynie czyli jakieś 100 mniej ludzi do wejścia mi w drogę bo w dalszym ciągu nie ogarniam tej lewej. W końcu widać trochę Anglii. Najpierw stary dworzec, do którego najlepiej pasuje mi słowo przytulny. Kilka metrów dalej miasto zasłania Galeria handlowa, żeby przypadkiem żaden dzikus nie zapomniał, że jest na zachodzie, obok kościół na wypadek jakby zostało coś kasy z zakupów a kawałek dalej Victoria square, gdzie trafię dopiero po pracy.

Z początku nie rozumiałem idei budek telefonicznych stojących tak gęsto nawet w dobie wszechobecnych telefonów komórkowych, ale skoro przeciętny Anglik ma dwa, na jednym słucha muzyki, na drugim szpera w sieci wiec też bym nie wiedział z którego zadzwonić i w ostateczności wybrałbym tą budkę.

Fontanny widziałem, pomniki widziałem, ludzi też już nie raz widziałem, ale mimo to jest ładnie.

poniedziałek, 28 lutego 2011

Im mniej zrozumiesz tym mniejszą krzywdę sobie zrobisZ

Jak to możliwe, że w teorii nic nie jest pewne a w praktyce prawie wszystko? Jak znam życie to na wódkę nie dostanę ale i tak wytłumaczę.

Mówi się, że człowiek uczy się całe życie a głupi umiera, od siebie (jak zwykle za darmo) dodam, że głupi się też rodzi, coś tam się miota przez te ziemskie lata a pod kreską zawsze ląduje zero bo nawet trumna z garażem i basenem nie wiele wnosi – zatem nic się nie zmienia, role się odwracają, bo jak nic się nie zmienia to w teorii wszystko jest pewne a w praktyce to już nie koniecznie.

Trochę to zawiłe, ale wszystko zależy od tego, w którą stronę kombinujesz i czy w ogóle Ci się to zdarza. Z doświadczenia wiem, że ile mózgów nie siedziało by w moim towarzystwie to na ogół i tak używa się tylko mojego. To takie naturalne zachowanie zdeterminowane ludzką naturą świadomą zalet lenistwa dlatego też nie mam nikomu za złe.

W sumie po co ten mózg jak oglądasz seriale w sieci i zawsze jesteś kilka serii do przodu. Siedzisz wygodnie a ktoś myśli za Ciebie. Poszerzasz horyzonty bo oglądasz rzeczy, które dzieją się pomimo tego, że nigdy nie powinny mieć miejsca. Kończy się film i rozglądasz się uważnie w silnym przekonaniu, że nic nigdy nie wiadomo, połykasz tabletki, pijesz syrop bo gardło nie boli. Pomimo że nie myślisz (masz od tego ludzi) jesteś o krok przede mną, mądrzejszy o instrukcje obsługi i dobre rady udzielane Ci do póki nie spóźnisz się z opłatami.

Brutalne i niezrozumiałe jest to, że nawet jeśli tylko ja nie trzymam się poręczy wcale nie znaczy, że ty nie obedrzesz gęby na schodach.

Od święta przychodzi taki dzień, w którym to gaśnie nawet najjaśniejszy ekran i zderzasz się boleśnie z powiem nieskromnie ale jednak moją rzeczywistością. Nie twoja wina - przelew poszedł tylko łącze padło albo w gębie wyschło i trzeba kopnąć się do sklepu. Studiowałeś pilnie i w teorii jesteś gotowy zagrać swoją rolę, ale świadomość, że Chucka Norisa nie będzie w pobliżu jak skubną Ci portfel sprawia, że ślina opornie przeciska się przez gardło. To nie dobrze wiedzieć dużo, dlatego ja wolę mówić niż słuchać i niech inni się martwią.

Ciekaw jestem ile trzeba będzie czekać żeby niepokorny lekarz światowej sławy w jednej ze swoich przygód odkrył pajęczynę na mózgu pacjenta oglądającego seriale. Chyba się nie doczekam bo seriale nie pokazują rzeczy, które już dawno powinny były się wydarzyć.

Wszystko jest pewne, chyba, że oglądasz seriale.